روزنی به اقرار بهشت
با سلام . صاحب وبلاگ به همراه برادرش در یک اقدام برای نجات جان یک انسان
جان خود را از دست داده و به دیار باقی شتاقتند.
روحشان شاد و یادشان گرامی.
در صورت داشتن سوال می توانید به این وبلاگ سر زده در اسرع وقت اگه بتونم جواب میدم.
برای شادی روحشان صلوات.
www.faryadesokot2012.blogfa.com
پسر خاله ی آن دو مرحوم
هویتی آشکار دارد
باران در سپیده دم بهار
وقار سنگ را صیغل میدهد
طمانینه ساقه را نیشتر میزند
آبروی ریخته فصلها را میشوید
و جوانه را می جهاند
و بر هر چه نشان زندگی دارد
مشت مشت طراوت میبخشد
گر چه از پشت ابر بهار است اما
هویتی آشکار دارد باران بهار
به یاد استاد کدکنی
(از پس بارش سحر
بر یال کوه میروم از بین بوته ها....)
کلا دستم به نوشتن نمیرود
در شب کوچک من افسوس باد با برگ درختان میعادی دارد
در شب کوچک من دلهره ی ویرانی ست
گوش کن ....وزش ظلمت شب را میشنوی
من غریبانه به این خوشبختی می نگرم
من به نوامیدی خود معتادم
و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است
ابرها همچو انبوه عزاداران لحظه باریدن را گویی منتظرند
لحظه ای و پس از آن ......هیچ
پشت این پنجره شب دارد میلرزد
و زمین دارد باز میماند از چرخش....
(فروغ)
و ووب کودرچک من افسوس باد با برگ درختان میعاددی
عاشقانه ترین غزل
روزت مبارک باد.
باران می گوید من می بارانمت
ابر می گوید من می زایانمت
زمین می گوید من می پرورانمت در دل خویش
چشمه می گوید من می رویانمت از دل زمین
رود می گوید من بر دوش خود می نشانمت و تا مقصدی می رسانمت
دریا میگوید من مکانت میدهم و هیبتت میبخشم
قطره هیچ نمی گوید
آرام
از گوشه چشم آسمان می چکد......
در این نیمه شب بارانی
گریه های بی امان ات بر میز
صدای رمیدن اسبانت
بارانی ام می کند
چتری بیاور و فانوسی
شاید کنار رودخانه اسبی مرده باشد.
به کنجی نشسته ام
آن سو فقط
سبوی واژه خنک
تنها نشسته است
زیر این تارم شب!
دگر باره برقص
با صدای دل من
دل من خسته شد
از بس که نواخت
تا به چشمان تو خفت
رخوت این شب سرد
شب وحشت
شب درد
که در آن می خندد در و دیوار به یک (عابر ) مست
و ندا میزند ای شب زدگان
تا شقایق هست زنگی باید کرد......
دست تو بر است
قمری دست تو به خواب مانده است
او را صدا بزن
تا شعرهای من
کارد به دست تو
عشق نهفته را
تا دست های تو
ریزد به دست من هر چه شکوفته را
چشمم به دست تو !!
چشمم سفید گشت
بختت سفید باد
*********
چشم تو دست باد
دست تو باغ هستی
شعرم گیاه باد !
من فقط شاعران را دوست میدارم .....
از سفری که رفته ای دوباره با شعر بیا
ز بوی گل خبر بده تا همه را خبر کنم
عاشقم و عشق من از شعر زبانه میکشد
جان به نگاه داده ام حادثه مختصر کنم
نشئت این ترانه را
با هر که خواستی سربکش
فقط به من بگو
تا چند به خوناب حزین شعر فراق سر دهم
****
وای به من که یار من
سنگدل است و در دلش
هیچ اثر نمی کند
گریه های های من
از تهی سرشار
جویبار لحظه ها جاریست
***
چون سبوی تشنه که در خواب بیند آب
و اندر آب بیند سنگ
دوستان و دشمنان را میشناسم من
زندگی را دوست میدارم
مرگ را دشمن
وای اما با که باید گفت این؟ من دوستی دارم
که به دشمن خواهم از او التجا بردن
***
جویبار لحظه ها جاریست....
مهدی اخوان ثالث
( به یاد یه آدم دوست داشتنی و مهربون که این مطلب رو یه جا برا من نوشته بود تو وبلاگم مینویسم.
آدمی که دوری و محرومی ازش برام تا ابد رنجی عظیم خواهد بود .
امیدوارم هر جا که هست خوشبختی همیشه و همه جا روبه روش باشه و فاصله شان به اندازه هیچ)
زندگی آرام است
همه دیوانه و دیوانه ترم میخوانند ...
( با یادش شادم)
دستی تکان بده به شادی برای دیگر رهگذران!
سالهاست شانه های کسی تکیه گاه هق هق های شبانه ام نبوده
ظلمت شبانه ام را سوسوی شمعی شاعرانه روشن نکرده است
بستر خیالم عریان از سایه هیچ معشوقه ای
و دستانم به بدرقه نوازشهای دستان هیچ کسی نرفته
تنهاییام را با هیچ کسی قسمت نکرده ام
بغضها را در گلو شکسته ام و حسرت را بلعیده ام
وتنهایی را به خلوت شبانه ام برد ام تا بگوییم عاری از هوای و هوسم
از دیار شهریاران تا شبهای هزار و یک شب قصه ها سفر ها کرده ام
لیلا و مجنونها دیده ام و شیرین و فرهاد......
اما هنوز تنهاترینم
هنوز عاشقترین بی معشوق این دیارم.
"((((((لغت نامه ی رندانه))))))"
آدامس :
تنها چیزی كه توی دهان خانم ها بند می شود
احمق:
كسی كه دختر همسایه را در تاریكی نبوسد
ادب :
یعنی كمك به یك خانم زیبا در عبور از خیابان حتی اگر به كمك احتیاج نداشته باشد
ازدواج :
قمار زندگی است و در قمار معمولا برد با كسی است كه بیشتر تقلب كند
الكل :
مایه گرانبهایی كه همه چیز را محفوظ نگاه می دارد مگر اسرار را
اوراقچی :
تنها موجودی كه زنها را بهترین رانندگان دنیا میداند
ایده آل :
شوهری كه بتواند با زنش به دقت و ملایمتی كه در مورد اتومبیلش دارد رفتار كند
بزبیار :
فلك زده ای كه زنش زشت و كلفتش بیریخت باشد
بوسه :
تصادفی كه فقط یك سیلی به آدم ضرر می زند
بیست سالگی :
دورانی كه پسر ها دنبال معشوقه می گردند دختر ها دنبال شوهر
خوش بین :
مردی كه تصور كند وقتی زنی پای تلفن خداحافظی كند گوشی را خواهد گذاشت
دوران تجرد :
دورانی كه معمولا برای مردها بعد از ازدواج شروع می شود
رفیق :
كسی كه همیشه به شما مقروض است
زوج ایده آل :
شوهر كر و زن لال
مرد مجرد :
كسی كه هنوز عیوبی دارد كه خود نمی داند
هالو :
شوهری كه دستكش ظرفشویی را بجای اندازه دست خودش اندازه دست زنش بخرد
نای چوپان.....
امروز رو با چوپان خیالم همپا خواهم بود
تا در گله بانی اش من را داشته باشد
تا که نگذارم بره ای جان سپارد
گرگ یا در گله اش غافل گیر گوسفندی بدرد
و اما....
غافل از این که در دنیای من
گرگها هم افسردگی مفرت گرفته اند
دیگر گوسفندی نمی درند
به نای نی چوپان دل میسپارند وگریه میکنند.
تو سیب باشی
و من پنجره
تا چشمهای
کودک احساس
هر روز
از من به تو خیره شود.
یا از سرمای دی گرما بگیرد
و باز زنده شود به عشقی که دیگر نیست.
توی همه شیشه ها دیده ام
مادرم مرا می ترساند
لولو پشت شیشه هاست !
و من توی شیشه ها تو را می دیدم
لولوی سر گردان من
در آسمان آیتی نمی بینم
بر خاک بهشتی از دست رفته نمیبینم
از این جهان دو چیز آموخته ام
گندم بهانه است
و ساقه ای ما را تبعید تواند کرد.
پرده را برداریم
بگذاریم که احساس هوایی بخورد
بلوغ زیر هر بوته که میخواهد بیتوته کند
بگذاریم غریزه پی بازی برود
کفش ها را بکند و به دنبال فصول از سر گلها بپرد.
برف هوف هوف میبارید .بادی تند دونه های برف رو میرقصاند و به هر سو که دوست داشت می کشاند .
انگار که تو آسمان پنبه حلاجی میکنند .نفسم را در انگشتان چنگ شده ام ها کردم .حیف بود حیف فقط تماشا .
بعد از پالایش افکار روز مره ام از خانه خارج شدم .
زمین زیر حریر سفیدی از برف پنهان شده بود .برف زیر پاهام صدا میکرد و خرد میشد .کلاغهای روی درختان کنار رودخانه سنگین و بال زنان پرواز میکردند و صدای کلفتشان را به آسمان میریختند .
مطمئن ام کلاغها هم می گفتند برف . برف ....
این همان منبع همه هنرها وعلوم واقعیست .نگرش در طبیعت .....
امروز داناتر از روزی هستم که برای تحصیل به دانشگاه رفتم .اما اینجا دانشگاه طبیعت است . و زمانی که ذهن به سطحی از دانایی میرسد اما نمیتواند بگوید که چگونه به این دانایی رسیده است.
به راستی آیا انسانها عاشق می شوند؟
یا اینکه تصوراتی پوچ و واهی است، که انسانها را می فریبد؟
ای کاش می دانستم
که چرا عقل باید رقیبی برای خود بتراشد چون عشق؟
آیا این هم تصوری است پوچ و واهی؟
معصومیت انسانها را به بازی گرفته اند
آنها که قرن ها دورتر از ما می زیسته اند
در هیچ کوچه و پشت هیچ پنجره ای
ندیده ام عشقی را که درتمام افسانه ها خوانده ام
پای هشت ستون آرامگاه حافظ
نوشته است: عشق
و من دو مرد و شش زن را می بینم در کنار مقبره ی او
نشسته اند و به یکدیگر دروغ می گویند
گریه ام گرفته است و نمی دانم که آیا اشکهایم
دردهایم را تسکین می دهد یا نه؟
درد تصوراتی پوچ و واهی
و این رویاهای لعنتی
دو درخت را می بینم کنار هم ایستاده هردو بلند و قطور
و ریشه هاشان در هم پیچیده
چونان که نمی توان با صدها تبرزن تبر به دست هم
ریشه هایشان را از هم جدا نمود
|
و انسانه امروز, از همیشه غیر متمدنانه تر رفتار میکند . فقط چند نفر هستند که قابل اطمینان اند, که آنها روبروی ما هستند, پشت شیشه های کثیف, برف پاک کن ها آلودگی را بیشتر میکنند, و ما همچنان در ماشین زمان, به جلو میرویم, جلو رفتنی که عین عقب گرد است !! هرچه پیش میرویم, از آنان که قابل اطمینان اند, دورتر میشویم, اما, شگفت اینکه, آنها به ما نزدیک تر می شوند ... سال های قبل را یادش بخیر, در آن سالها چهار فصل داشتیم, ولی امسال, شاید تک فصل باشد ! |
|
دوباره می نویسم . |
شما یادتون نمیاد!یه زمانی دلش برام تنگ میشد!!
